Teams

Met VVOG-DOS’37 was de ondergrens bereikt en volgde een opmerkelijk herstel: 1-5 klonk het galmend uit het Orderbos.

De stoom kwam vorige week nog net niet uit de oren van de trainersstaf. Dinsdagavond bleef het feeëriek verlichte trainingsveld daarom lang leeg. Hoe kan het dat een zo aardig voetballend team, toch van alle kanten de vraag krijgt voorgelegd waarom er zo weinig punten werden behaald. De inhoud van die dinsdagavond sessie blijft geheim, maar Henk Drost sprak zaterdag over het leveren van een “Teamprestatie”.

Wij waren ons hier uiteraard van tevoren niet bewust, zagen slechts de stand. Mochten we vandaag verliezen dan spookte een “laatste plaats drie scenario”. Aan de andere kant. We bewaren goede resultaten aan CSV Apeldoorn, die ploeg ligt ons op de één of andere manier. Én. Een nieuwe start lonkte, het begin van de 2^e periode met nieuwe kansen.

En zo reed ik op deze prachtige, volgens velen te warme, maar met veel kleuren getooide herfstmiddag naar Apeldoorn waar je altijd een sfeervolle en hartelijke ontvangst ten deel valt.

Genoeg nu over de randzaken. Jan Jurriën Hop was weer achterin geposteerd om het gevaar Frans van Schooten te bestrijden. Samen met zijn confrater Sander Krijns waren zij immers de nachtmerrie geworden voor SC Genemuiden (5-2 winst) en het arme SVZW (5-1 winst). Oh ja, CSV Apeldoorn was thuis nog ongeslagen.

De soeverein fluitende leidsman (ik had een lichte flashback) had nauwelijks opnieuw ingeademd of de bal lag al achter de verbouwereerde Apeldoorn doelman Patrick Jansen. De eerste slag is een daalder waard, dacht Wilko Braam toen hij Hitman Jeremy de Graaf vrij zag staan en die liet deze kans niet onbenut (0-1).

Wie dacht dat CSV daarvan onder de indruk was, kwam bedrogen uit. Wat jullie kunnen, kunnen wij ook dachten ze in een snelle combinatie  tussen Joost Krijns, Steven van Es en Sander Krijns. Die laatste, gaf VVOG met een droge schuiver een koekje van eigen deeg en na 3 minuten was het 1-1.

Waar ging dit naar toe. VVOG kwam even niet optimaal in haar spel en langzamerhand rukte CSV met steeds weer Frans van Schooten en Sander Krijns in de hoofdrol gevaarlijk op naar het fort van Frans Koornberg. Dat duurde zo’n 25 minuten, de mannen in groen (witte broeken lagen in de was) herpakten zich in de dinsdagavond afspraken en vertaalden dit middels van te voren uitgedachte combinaties. Het kon dan ook eigenlijk niet uitblijven dat één daarvan raak zou moeten zijn. Een verre pass op de zeer actieve Pernelly Byia (hij heeft in Apeldoorn heel wat vlieguren gemaakt). Diep op de linkerflank schoot hij ineens naar de aan de andere kant vrijstaande Oussama Labari die de bal leep en laag in de uiterste hoek schoof (1-2). Een Labari die bevrijd leek en speelde als een kerel, storend, blokkend,  kortom puike partij. Noch was de tegenstand van CSV niet gebroken. Met hernieuwde energie togen zij naar het vijandelijke doel. Net voor rust had dat voor de 2-2 moeten zorgen toen Steven van Es alleen voor Frans Koornberg verscheen. Misschien lichtelijk uit balans gebracht of onder de indruk van de imposante verschijning van de VVOG doelman, richtte hij te dichtbij de VVOG goalie die met een machtige schop deze aanval onschadelijk wist te maken.

De invallende duisternis maakt bij het kunstlicht van het Orderbos het decor voor de 2^e helft  haast onwerkelijk. We worden licht in het hoofd van een mogelijk revival van onze helden. Die gedachte werd wreed verstoord toen er vanaf zo’n 30 meter van de VVOG goal een prachtige voorzet vanaf rechts werd verzonden. Alles wat VVOG was hield de adem in toen we Sander Krijns uit het niets zagen opdagen. Hij was daarop op het juiste moment met de juiste actie. Niemand had dat gezien !. Niemand ?. Nee, toch. Één man wel en een moment later ranselde Frans Koornberg de bal over de lijn en konden wij weer ademhalen.

Vanaf dat moment was het verzet van CSV gebroken. Niet in de laatste plaats doordat het toen echt begon te draaien. In de persconferentie na afloop regende het van de complimenten van het door VVOG vertoonde spel. Termen als “Hakkie, takkie voetbal” kwamen er aan te pas om de loftrompet over het groene leger uit te spreken. We zagen in mijn ogen en die van andere kenners het beste voetbal dat we tot nu hadden gezien.  De mooiste goal kwam op naam van Wilko Braam. Hij werd in de 16 aangespeeld en zette met een weergaloze sleepbeweging iedereen op het verkeerde been alvorens hij dank je wel tegen doelman Patrick Jansen zei en de bal weer mee nam naar de middenstip voor de aftrap (1-3). Topscorer Jeremy de Graaf tekende met wat hulp zijn inmiddels al weer 11 treffer van het seizoen in de 68^e minuut aan (1-4). Het slotakkoord was voor Jan Juriën Hop die bij één van de laatste te nemen corners, plots overvallen werd door een deja-vù, en de bal met een ijselijk kreet in het CSV net deed belanden.

Zo zagen wij waartoe deze mannen in staat zijn als alles klopt. Een flitsend begin van de 2^e periode net achter Excelsior’31 dat zelfs met 6-1 wist te winnen. Éen zwaluw maakt nog geen zomer en zeker geen prachtige herfst zoals we nu mee maken. Laten we dit gevoel mee nemen naar de semi klassieker van volgende week, de met veel vis en fun omgeven kraker tegen SV Urk.

(Foto's met dank aan WoZoPro fotografie)