Teams

Wij waanden ons als in een slapstick met een opmerkelijke hoofdrolspeler.

“De snelste route naar Vriezenveen graag”. Mijn NAV schrok wakker. “Vriezenveen, is dat met een V of met een F”. De anekdote uit de verhalenbundel “De cursus omgaan met teleurstellingen gaat helaas niet door” van Herman Finkers schiet mij door de gedachten. Daar was sprake van een Fee die helemaal geen goede Fee was, nee het was zelfs een Ef. Met verbazing worden compaan Wim van Schie en ik richting Zwolle gestuurd en belanden daarna in het prachtige niemandsland (hoezo Nederland is vol ?) rond Dalfsen en Ommen al waar we na een uur de contouren van Vriezenveen ontwaren. Mijn NAV gooit er nog een schepje bovenop. Als waren wij in een miljoenenstad worden wij telkens na 50 meter weer de één of ander bocht omgegooid maar plots ja daar verschijnt het sportpark van DOS’37. Mooi, helaas het kunstgrasveld op de verkeerde plek, maar hierover later meer.

Het DOS’37 van trainer Philip Agteres dat zwaar geplaagd is, met als voorlopig dieptepunt de nederlaag vorige week tegen medetiteldegradatie kandidaat (5xwoorwaarde 6 x lettterwaarde). De ploeg die in Harderwijk zo goed weerstand bood en waar wij zeer moeizaam met 0-0 gelijk speelden, kent groot blessureleed. Slechts de in zijn sportieve nadagen opererende spits Thijs Houwing(FC Twente, Heracles Almelo, HHC Hardenberg) is nog overeind kunnen blijven. Aan de zijde van VVOG slechts één groot gemis, Jamie Bruinier wordt om veiligheidsredenen aan de kant gelaten.  Op het waterkoude sportcomplex met de trouwe Vriezenveen aanhang en de eveneens bekende VVOG aanhang start de wedstrijd op een steenhard (wat is de overtreffende trap voor) hobbelig veld.

Als de eerste 15 minuten zijn gespeeld rijst het ernstige vermoeden (het kan natuurlijk niet maar toch ) dat er opzet in het spel is. Zijn er wellicht onder het veld draden gespannen waarbij Gijs Olderienk en Jan Oldekamp elke keer als een speler wil uithalen of passen er aan trekken. “Ja, Gijs opletten, nu, jahaa hahaha.

Maar eerst was daar DOS’37 dat een dot van een kans kreeg, een passje op Thijs Houwing die alleen richting Frans Koornberg opstoomt. Die doet eerst net of hij zijn nagels aan het vijlen is maar als Thijs, toch geen kleintje op voetbalgebied wil afvuren, duikt hij met een machtige kreet op de bal. Weg kans voor DOS’37 en dat was het voor de rest van de wedstrijd ook wel zo’n beetje.

Die eerste helft kreeg VVOG namelijk kans op kans, ik kon het niet bij houden. In de rust werd gesproken over 4 of 5 maar ook getallen boven de 10 werden genoemd. Of het nou Jeremy of Pernelly was of uit de 2^e linie Stefan of Tim steevast was daar de onzichtbare tegenstander op of onder het veld. En het moet gezegd worden samen met de robuuste verdedigers Dennis Boshoeve en Jan Meijerink en man of the match bij DOS’37 keeper Patrick Nitert wisten zij in de eerste helft elk gevaar van VVOG zijde te neutraliseren.

Met van ongeloof vertrokken gezichten trokken wij de rust in -en trouwens- overvielen daar de tweekoppige bestuurskamer met rond de 14 VVOG bestuursleden, oud voorzitters en een VVOG spion. Jaha, daar hadden ze niet op gerekend maar gastvrij als ze in Twente zijn werden we hartverwarmend ontvangen.

De 2^e helft nu zag er meer gedegen uit. Vooral nadat ook de laatste mohicaan bij DOS’37 Thijs Houwing door de bekende hamstring werd getroffen, was de laatste angel uit de thuisploeg getrokken.

VVOG trok daarna georganiseerd ten aanval. Ik was gecharmeerd van de volgens mij enige man die niet getroffen werd door het dradenspel van het veld. Richard Gooijer was voor mij in verdedigend en motor voor de aanval “the man of the match”. Met verder groot genieten van een aantal acties van Pernelly Byia, gedegen spel van Stefan Jansen en op links de bevlogen langsvliegende Lars Kerver trokken we op richting Patrick Nitert. Het kon niet uitblijven, op links ontvangt Jeremy in de 54^e minuut diep in het strafschopgebied de bal. Ernstig geattagueerd door Dennis Boshoeve en met tegenstand van keeper Nitert weet hij de bal tergend langzaam richting DOS’37 doel te verzenden. Als onder water schreeuwen wij zwaar vertraagd de bal het doel in en ja… dat lukt. De ban is gebroken, verlossing…de 0-1 staat op het scorebord.

VVOG houdt controle en blijft gevaarlijk en dan is , na een jaar zwaar blessureleed en geduldig uitgevoerd herstel , het moment daar. Thomas Vossebelt keert terug in de hoofdmacht en straalt de van hem bekende behoefte aan controle uit. Staat daar waar het nodig is, passt terug, heeft overzicht, zit dwars in de opbouw van de DOS’37 aanvallen.

En dan volgt in de 80^e minuut de finaleklap voor DOS’37. Uit een corner en een voorzet van Pernelly Byia staat Jan Jurriën Hop zo maar ineens vogeltjevrij voor Patrick Nitert en kopt de bal met gemak achter de DOS’37 goalie.

Al met al en achteraf toch een gedegen pot van de VVOG’ers en ook een belangrijke overwinning. Over de kritische grens van de 30  punten, de 2 achtereenvolgende nederlagen omgebogen in een overwinning, de race op de achtervolgers nummers  3,4 en 5 beperkt gehouden én de voorsprong op de achtervolgers (behalve op CSV Apeldoorn) vergroot.

Tevreden konden Wim en ik daarom met de bijzondere zege van Rino van Steenis (wat had hij er graag bij willen zijn ) vervolgens via dezelfde route (NAV toch eens na laten kijken) naar de wedstrijd van onze zeer gewaardeerde samenwerkingspartner PEC Zwolle dat met een wonderbaarlijk schone goal van Stef Nijland Willem II met 4-1 weer richting Tilburg zond.

Ik wens u nog een prettige zondag.

Willem Lubbersen

Met dank aan Jeroen Tempert voor de foto’s